“ถ้าเรายังคงปล่อยให้การทำลายป่าและระบบนิเวศหลักของโลก ได้แก่ ป่าฝน และ แนวปะการัง ซึ่งเป็นแหล่งความหลากหลายทางชีวภาพที่สำคัญ เกิดขึ้นในอัตราที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลกนี้ จะสูญพันธุ์ไปกว่าครึ่ง ภายใน ศตวรรษที่ 21”

- - E.O. Wilson, นักชีววิทยาชื่อดังของโลก ผู้ที่บัญญัติศัพท์ “ ความหลากหลายทางชีวภาพ”

ในปี 2537 กลุ่มอาจารย์มหาวิทยาลัย และนักศึกษา จำนวนหนึ่ง ของภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ริเริ่มที่จะศึกษา ความเป็นไปได้ในการฟื้นฟูป่า บนพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ในภาคเหนือของไทย โดยการใช้วิธีพรรณไม้โครงสร้างที่ประยุกต์ให้เหมาะสมกับสภาพท้องถิ่น โดยได้รับงบประมาณสนับสนุนเริ่มแรก จาก บริษัท ริชมอนด์ กรุงเทพ และ ความช่วยเหลือทางด้านวิชาการ จาก มหาวิทยาลัย บาธ ประเทศอังกฤษ (ภายใต้การสนับสนุนจาก บริติช เคานซิล) งานวิจัยที่เกิดขึ้น เป็นความร่วมมือระหว่าง อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย (กรมป่าไม้ในขณะนั้น) และ หน่วยวิจัยการฟื้นฟูป่า (The Forest Restoration Research Unit – FORRU-CMU) ประกอบไปด้วย ห้องทำงานและเรือนเพาะชำ ซึ่งตั้งอยู่ที่ บริเวณที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย เรือนเพาะชำชุมชน และ แปลงปลูกป่าสาธิต บริเวณหมู่บ้านม้ง แม่สาใหม่ และ สำนักงานฝ่ายเผยแพร่และการศึกษา ตั้งอยู่ที่ อาคารหอพรรณไม้ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่